Για τον δικό μου μικρό πρίγκιπα...

Πρίγκιπα μου , γιέ μου. Ξέρω ότι τα περισσότερα που σου λέω με τα βίας τα καταλαβαίνεις.

 

Έχεις πια όμως αρχίσει να βλέπεις, να νιώθεις, να αγγίζεις, να γελάς και να κλαις συνειδητά .

 

Αν ήσουν λίγο πιο μεγάλος θα έβλεπες ότι αυτός ο κόσμος που προσπαθώ να σου αποδείξω και να σε πείσω πως είναι γεμάτος γέλια, μουσική και χρώματα, δεν είναι καθόλου έτσι.

 

Θα έβλεπες ότι οι άνθρωποι έχουν μάθει να υπολογίζουν το χρήμα. Ζουν μέσα στο ψέμα και στην υποκρισία, ίσως πολλές φορές για ένα υψώσουν τον εγωισμό τους. Παιδιά με όμορφες ψυχούλες σαν και  σένα, πέφτουν θύματα ρατσισμού, αρρωστημένων ψυχών. Άλλα πάλι πεθαίνουν γιατι δεν έχουν καν να φάνε.

 

Θα έβλεπες γονείς, να αγωνιούν για το αν θα έχουν και αύριο δουλειά.

 

Για το αν θα μπορέσουν να ζήσουν την οικογένειά τους. Να παλεύουν να κρατηθούν από τα προβλήματα όρθιοι, χωρίς να έχουν καμία ψυχολογική στήριξη. Απλα να ελπίζουν στην αυτονόητη δικαίωση, η οποία θα έρθει κάποια στιγμή.

 

Θα έβλεπες ανθρώπους που έχουν απόλυτη εξουσία, να ζουν εις βάρος των ανθρώπων που δουλευουν.

 

Άνθρωποι ισχυροί να ζουν κυριολεκτικά δημοσία δαπάνη και άνθρωποι μεροκαματιάρηδες, να μην κοιμούνται τις νύχτες γιατι χρωστούν 100 ευρώ .

 

Θα έβλεπες ανθρώπους - πρόσφυγες πάνω σε βάρκες καρυδότσουφλα, να φορτώνουν την ελπίδα τους, τη ζωή τους, τα παιδιά της, για να γλιτώσουν τον πόλεμο που έστησαν εν αγνοία τους οι ισχυροί. Να ελπίζουν στο αυτονόητο: στην επιβίωση.

 

Θα βλεπες μικρά χάρτινα σπιτάκια, σαν και αυτα που ζωγραφίζουμε στο χαρτί για τα φανταστικά μας κουταβάκια.

 

Μόνο που μέσα δεν ζουν κουταβάκια. Ζουν άνθρωποι, μονάχοι. Που έχασαν τα πάντα . Άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα και κανέναν . Που κάθε χειμώνα "δερνονται" από το κρύο και κάθε καλοκαίρι αρρωσταίνουν από την ζέστη.

 

Όμως ευτυχως είσαι πολύ μικρός, ούτε ενός και δεν βλέπεις τίποτα από όλα αυτά!

 

Όπου στρέφεις τα υπέροχα πελώρια ματάκια σου, βλέπεις στρατιωτάκια, Μίκυ Μάους, νεράιδες, ιππότες, και το αγαπημένο σου σκυλάκι που καταπίνει τις κάλτσες σου και σε κάνει να γελάς κακαριάστα.

 

Ο κόσμος σου είναι η οικογένεια σου, και  σε ενδιαφέρει ποτέ θα έρθει η Εβελίνα, η αδερφή σου να παίξετε.

 

Σ' αρέσει κάθε βράδυ να λέμε ιστορίες να μπαίνουμε στο ψεύτικο μας διαστημόπλοιο και να πετάμε σε ένα άλλο παραμύθι. Να συναντάμε πειρατές, αστροναύτες, να ελευθερώνουμε την όμορφη πριγκίπισσα και να γελάμε δυνατά μέχρι να σε παρει ο ύπνος στην αγκαλιά μου.

 

Ο κόσμος γιε μου, να θυμάσαι  πως είναι σαν τα παραμύθια μας. Γεμάτος μάγισσες, δράκους, νεράιδες, δυνατούς κι αδυνάτους. Μονό που  εδώ δεν θριαμβεύει συνήθως το καλό.

 

Ζητώ συγγνώμη για τον κόσμο που σας έφερα και εσένα και την αδερφή σου.

 

Τους ανθρώπους πλέουν τους κυριεύει ο φόβος .  Και εγώ φοβάμαι για σας.  Αλλα θέλω να μάθεις να μην φοβάσαι τίποτα και κανέναν.

 

Θέλω να μου υποσχεθείς ότι δεν θα φοβηθείς ποτέ τίποτα και κανέναν. Δε θέλω να φοβηθείς ποτέ σου την αγάπη και την αλήθεια. Αυτές οι δυο όσο και αν πονάνε κάποιες φορές τόσο σε ανταμείβουν τελικά. Θέλω να γελάς σε όλη σου τη ζωή, δυνατά.

Leave a comment

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.