Ήταν 6 Δεκεμβρίου 2008. Βράδυ , γύρω στις 9:30. Ένας τραυματίας, στα Εξάρχεια. Μετά από λίγο και άλλο έκτακτο . Ένας νεκρός στα Εξάρχεια. Όχι, αυτός δεν ήταν ένας απλός νεκρός, ήταν ένα νεκρό παιδί.

 

Ένα παιδί 15 χρονών .Ένα παιδί που έμελλε να αλλάξει τη ζωή, τη ψυχή και την ιδεολογία μιας ολόκληρης γενιάς.

 

 

Μέχρι τότε πιστεύαμε πως ο κόσμος των μεγάλων, πυροβολούσε μόνο το όνειρα μας. Εκείνη τη μέρα, νιώσαμε πως μας πυροβολούν κατάστηθα. Δεν ήταν τα όνειρα, ηταν η ψυχή μας, το μυαλό μας αλλά πάνω από όλα η αθωότητα μας.

 

 

Η Αθήνα και πολλές άλλες πόλεις άρχισαν να καίγονται . Όπως κάηκαν μονομιάς και οι παιδικές ψυχές όλων των παιδιών τότε. Ο Αλέξανδρος ήταν ένας από μας τότε. Ο φίλος μας, ο αδερφός μας, ο συμμαθητής μας. Σήμερα ίσως να ήταν το ίδιο μας το παιδί. Και κάπου εκεί το στομάχι δένεται κόμπος και η οργή πνίγει τη λογική.

 

Από αυτά τα παιδιά που πόνεσαν και έκλαψαν εκείνο το βράδυ, και πιστέψτε με οι μονοι που εκλαιγαν ηταν μονο παιδιά, έμελλε η 6η Δεκεμβρίου να γίνει,το νέο Πολυτεχνείο της δική μου γενιάς.

 

Θα αναρωτηθεί κανείς που είναι αυτά τα παιδιά τώρα ; Κάποια έμειναν εκεί στα στενά των Εξαρχείων, προσπαθώντας στην παραζάλη τους να βρουν την χαμένη τους αθωότητα. Κάποια άλλα όπως ο Νίκος Ρωμανός, που είδε την ημέρα της γιορτής του, τον παιδικό του φίλο να πέφτει νεκρός, διάλεξαν το δρόμο της εκδίκησης και της παραβατικότητας, καταστρέφοντας την ίδια τους, τη ζωή.

 

Οι υπόλοιποι; Οι πολλοι; Έχουμε γίνει η γενιά των 300 ευρώ και της μαύρης εργασίας .

 

Εννιά χρόνια μετά , βλέπουμε πολιτικούς που τότε είχαν κατέβει στο δρόμο, που κρατούσαν τη φλόγα της "επανάστασης" ζωντανή με πύρινους λόγους, και ύμνους, να είναι καθισμένοι στις υπουργικές τους καρέκλες, και να κουβεντιάζουν σε πανάκριβα ξενοδοχεία, με αυτούς που τότε ως συνοδοιπόροι αποκαλούσαμε αμφότεροι κλέφτες των ονείρων μας, για το πώς θα μας μειώσουν τους μισθούς, πως θα αυξήσουν περισσότερο την ανεργία και πως θα αφήσουν τους γονείς μας χωρίς δουλειά.

 

Τον Δεκέμβριο του 2008 εχθροί μας ηταν τα ΜΑΤ, ήταν αυτοί που θα συγκρουόντουσαν μαζί μας. Ως μεγάλη έκπληξη, όλων μας οι αστυνομικοί απλα έλεγχαν από μακριά την κατάσταση , χωρίς να εμποδίζουν την εκτόνωση της θλίψης και του θυμού μας . Κι αυτό γιατί αυτοί οι άνθρωποι , όντας οι περισσότεροι γονείς, της εξαγριωμένης νεολαίας, αποφάσισαν να μην γίνουν συνένοχοι στην πλήρη καταστροφή της γενιάς μας.

 

Πάνω στο νεκρό κορμί του Γρηγορόπουλου, πάνω στην εξαγριωμένη τότε νιότη μας, χτίστηκε μια περίεργη σκευωρία, ένα περίεργο παιχνίδι, με στόχο την εξουσια. Αυτή την εξουσία που βλέπουμε στα πρόσωπα των τότε συναγωνιστών, τωρινών βουλευτών, υπουργών και όχι μόνο....

Leave a comment

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.