Σε τοίχο FB φίλης διάβασα αναρτημένη την εξής καρτέλα:

 

“Τη γυναίκα, φίλε μου, την χάνεις όταν την αναγκάσεις να ζει μια ζωή κενή, βαρετή, χωρίς την προσοχή που της πρέπει...Να ανησυχείς για τις σιωπές της...όχι για τις φωνές της...Αν είναι θυμωμένη προλαβαίνεις ακόμη...Αν είναι κουρασμένη και σιωπηλή είναι πολύ αργά.”

 

Κάτι τέτοια κείμενα αναπαράγουν μια σειρά από στερεότυπα δήθεν φυσιολογικής κι αναμενόμενης παγίδευσης της γυναίκας σε ρόλο δοχείου συναισθημάτων που υπονοείται πως προκύπτουν μέσα από ενέργειες που κάποιος ένοχος άνδρας τής μεταδίδει.

 

Η γυναίκα προβάλεται έτσι ως άβουλο θύμα ενός αδιάφορου ή ανάξιού της άντρα δράστη. Ο άντρας δράστης είναι, κατά την ίδια λογική, το ενεργούν πρόσωπο ενώ η γυναίκα δήθεν συνιστά το είδωλο που της άξιζε κάποια λατρεία που όμως δεν έλαβε.

 

Και γιατί να περιμένει η γυναίκα τον άντρα ώστε να ζήσει μια ζωή γεμάτη, ενδιαφέρουσα, με την προσοχή που της πρέπει; Πού βρίσκεται σε τέτοιες αφηγήσεις η αυτόβουλη και συνειδητή δράση κι η αυτενέργεια της ίδιας ώστε να μην φτάσει να τα περνάει όλ’ αυτά τ' αρνητικά;

 

Γιατί άραγε είναι δικαιολογημένο να έχει σιωπές in the first place, γιατί να μην μιλάει και να μην λέει αυτό που επιθυμεί και που σκέφτεται; Εάν δεν μιλήσει η ίδια με τη φωνή της για τα θέλω της και τις προσδοκίες της από μια σχέση, πότε και σε ποιανού τη ζωή θα το κάνει; Ποιός άλλος θα ζήσει τη ζωή της για την ίδια, εάν όχι η ίδια;

 

Ποιά σκοπιμότητα κι ωφέλεια εξυπηρετεί άραγε να εισέρχεται καν στον κόπο να θυμώνει ή να κουράζεται; Διατείνομαι πως είναι ήδη πολύ αργά για κείνην την ίδια πρώτα, όταν ακόμα χρονοτριβεί με κάποιον που την θυμώνει ή την κουράζει—για να το πω αλλιώς, με κάποιον που εκείνη του επέτρεψε να τη θυμώνει και να την κουράζει, διότι, για να τα πούμε όλα, εκείνη τον επέλεξε όταν τον επέλεγε για να τον στήσει δίπλα της.

 

Σε ποιόν άραγε αξίζει να του προκαλείται θυμός ή κούραση; Και γιατί να μέμφεται εκείνον, ωσάν η ίδια να μην είχε μερίδιο ευθύνης για την εξέλιξη των πραγμάτων; Προορίζεται τελικά να είναι ένα παθητικό πλάσμα η σύγχρονη γυναίκα, κι αν ναι, τούτο οφείλει να το εκλαμβάνει ως κάτι αμετάβλητο και φυσιολογικό, κάτι πέραν απ’ τις δυνάμεις της με το οποίο υποχρεώνεται να συμβιβαστεί; Πόσο πίσω θα την πήγαινε μια τέτοια παραδοχή;

 

Δεν είναι ωφέλιμο γενικά να εξαρτά η γυναίκα, κι ο άνδρας εξίσου, το εάν θα ευτυχήσει ή όχι από έναν άλλον άνθρωπο, κι αν ποτέ τούτο δεν προκύψει, τότε να μέμφεται τον άλλον· δεν είναι ενήλικο, και δεν είναι ευοίωνο για την μελλοντική προοπτική της/του.

 

Δεν είναι καν ώριμο να αποζητεί την μετάθεση του βάρους αυτής της αποστολής, της επιδίωξης της ευτυχίας δηλαδή, στον έναν ή τον άλλον. Στη ζωή υπάρχει προσωπική ευθύνη για τις επιλογές ζωής μας, και αυτό που περιγράφεται παραπάνω, δηλαδή μια γυναίκα που φτάνει στην ανάγκη να υπενθυμίσει σε κάποιον ότι είναι πολύ αργά για κείνον όταν πια η ίδια έχει υποστεί όλα τα ανωτέρω, δεν σώζει τα πράγματα που έχουν ήδη συντελεστεί. Γιατί να περιμένει, και τί να επιτύχει πλέον όταν τα έχει υποστεί η ίδια;

 

Σε μια σχέση δεν συμβάλλονται δύο μισοί άνθρωποι, που αποζητούν έτσι να καλύψουν μέσα από ρόλους παλιότερων εποχών τα ελλείμματά τους, κι αν αυτό δεν συμβεί, τότε να πάρουν θέσεις και να μέμφονται ο ένας τον άλλον. Συμβάλλονται δύο ολόκληροι άνθρωποι που έτσι θα διαθέτουν περίσσευμα να μοιραστούν ελεύθερα, αυτόβουλα, ενήλικα, και συναινετικά.

Leave a comment

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.