Κατακλύζουν τα ελληνικά νησιά ξένοι ηθοποιοί, τραγουδιστές και αθλητές, διαφημίζουν τη χώρα μας και έχω πλήρες ρεποστάζ με φωτογραφίες και βιντεάκια που το αποδεικνύουν. Μόλις άνοιξα την τηλεόραση. Η περηφάνια χτυπάει τα μηλίγγια μου και ένα μειδίαμα ικανοποίησης σχηματίζεται στο κουρασμένο μου πρόσωπο. Μόλις ήρθα από το γραφείο. Πάλι δεν εγκρίθηκε η άδεια.

 

Μαθαίνω πως πληρώνουν πανάκριβα τις καρέκλες στις παραλίες μας και πως τα ποτά που σερβίρουν εκεί, γδέρνουν τα πορτοφόλια τους! Πω, πω! Ευτυχώς που δεν πήγαμε ! Κουνάω το κεφάλι μου καταφατικά, με δροσερό καφεδάκι στο χεράκι, σκαμπώ στα ποδαράκια που απλώνω, μόλις κάθομαι στο καναπέ. Αυτό το ριχτάρι πρέπει να το αλλάξω, έπιασε ζέστη στο δυαράκι της καλοκαιρινής Αθήνας.

 

Εμ! Είδατε παραδείσους η Ελλαδίτσα! Είδατε τι έχουμε ; εμ !

 

Θα τα ακουμπήσετε τώρα! Ηλιοβασιλέματα σε πισίνες ξενοδοχείων, αιώρες και γκουρμέ εστιατόρια δεν θέλατε; Χάζεψα όταν τα γκούγκλαρα. Και προσφορές….

 

Χτύπησε το τηλέφωνο. Τα παιδιά ήταν, οι φίλοι μου από το κάμπιγκ.

 

Να πάω μου λένε να τους βρω … εντάξει. Καθαρό είναι, το έχουν κάτι Γερμανοί και το προσέχουν πολύ, η παραλία έχει λίγο πέτρες, αλλά μπορείς να μπεις από ένα σημείο. Τα γέλια τους έχουν γεμίσει το σαλονάκι μου και δεν χρειαζόταν καν να έχω το ακουστικό κοντά στ΄ αυτί μου. Αν πάω, μου ζήτησαν να πάρω κάτι μπύρες σε προσφορά που έχει το σούπερ μάρκετ, γιατί το ψυγειάκι κρατάει λίγες μέσα. Πάλι μειδίαμα. Θυμόμουν τα φοιτητικά μας χρόνια, που λέγαμε θα την βγάλουμε «καθαρή» και φέτος. Διακοπές με ένα sleeping bang στον ώμο, με όλα τα αστέρια πάνω μας και λέγαμε πως όταν μεγαλώσαμε θα πάμε στα 5άστερα. Όταν μεγαλώσουμε και θα δουλεύουμε και θα μπορούμε. Μήπως όμως μεγαλώσαμε ; Μήπως δουλεύουμε μια χαρά και πάλι δεν μπορούμε;

 

Γιατί να χαίρομαι τόσο πολύ που τα νησιά μας τα χαίρονται άλλοι;

 

Και γιατί να μου αρέσει εμένα που ήρθαν ξένοι τουρίστες στα νησιά ; εφορία είμαι; Φόρους θα πάρω; Και σαν καθόλα φορολογούμενος πολίτης (ως μισθωτός όλα φαίνονται) πιστεύω αφελώς πως θα φανούν όλες αυτές οι χρυσές εισπράξεις ; και πως θα κερδίσει το κράτος;

 

Αλλάζω κανάλι. Πάλι φωτογραφίες με το μαγιώ της τάδε ηθοποιού και gossip news για να μάθω τι έφαγε ο τάδε κροίσος…. Και ας μην ξεχάσω τα ρεπορτάζ για τη νυχτερινή (γιατί πρόκειται και για zobbies) ζωή μιας «ηλίθιας» μάζας μεθυσμένων ξένων, που έχουν «ξεφύγει» στο ποτό, στο τσακωμό, στο υπαίθριο σεξ και στην κραιπάλη… κάποιοι, λέει σκοτώθηκαν και κάποιοι άλλοι τσακώθηκαν για βεντέτες…. Ποια νησιά ; τι βεντέτες; Κλονίζεται η «κοιμισμένη» κοινή γνώμη….

 

Διαφημίσεις τρέχουν για ξενοδοχεία και εστιατόρια που δεν θα περάσω ποτέ το κατώφλι τους στη ζωή μου και θα με κάνουν να νιώθω ηλιθίως περήφανη για το ότι είναι ελληνικά! Είναι ελληνικά;

 

Για να σοβαρευτούμε λίγο: πόσα από τους πανάκριβους ναούς απόλαυσης είναι σε καθαρά ελληνικά χέρια ; και δυστυχώς και κυριότερα σε πόσα από αυτά δουλεύουν Έλληνες; έναντι ποίας αμοιβής; Όλοι γνωρίζουν πως τα ωράρια δεν έχουν όρια και η παροχή στέγης και φαγητού αγγίζουν τα απολύτως απαραίτητα. Άμα τα αγγίζουν. Αρκετοί αλλοδαποί εργάζονται στα μαγειρεία, με το φόβο μήπως αποκαλυφθούν από ελέγχους. Είναι μια πληγή που ανασαίνει κάτω από τη γάζα που της βάλαμε. Όχι για να την προστατέψουμε. Για να την κρύψουμε.

 

Ας μην κρυβόμαστε όμως κι εμείς: βρισκόμαστε υπό οικονομική κατοχή. Αρκετές επιχειρήσεις έπεσαν έξω και έχουν αγοραστεί για ψιχουλάκια από επενδυτές που τα έχουν μετατρέψει σε χρυσορυχεία. Συνειδητοποιείς πως μας άφησαν να χορεύουμε μια ολόκληρη εικοσαετία, να χτίζουμε βίλες να ξοδεύουμε διακοποδάνεια, για να πέσουν σαν ώριμα φρούτα και να τα έχουν «έτοιμα» οι χτίστες των βιλών και οι τράπεζες χορηγοί μας.

 

Υπό κατοχή τα ελληνικά νησιά… γιατί ούτε Έλληνες επιχειρηματίες έχουν ούτε Έλληνες τουρίστες έχουν.

 

Ποιος Έλληνας θα μπορέσει να περάσει κάποιες μέρες σε ένα ελληνικό νησί: να πάρει πλοίο, να μεταφέρει το αυτοκίνητό του, να μείνει σε ένα ξενοδοχείο να ξεκουραστεί, να γλεντήσει, να ξεχαστεί, χωρίς να ζητήσει χρήματα από όλη του την οικογένεια και τον παππού μαζί ; Ίσως πλέον ελάχιστοι. Γιατί και οι παππούδες φεύγουν σιγά-σιγά.

 

Τελικά ποιοί είναι αυτοί οι τουρίστες και γιατί έρχονται εδώ;

Μας ενδιαφέρει; ………………………………..Μωρε, λεφτά να έρχονται.

Μας ενδιαφέρει τι πολιτισμό εξάγουμε ;

………………………………………Ας έρχονται κι ας κάνουν ό,τι θέλουν.

 

Όλη αυτή η απόλαυση και η «ομορφιά» του πλουτισμού κρύβει μια βρωμιά μέσα της. Βρωμιά που έχει να κάνει με όλη την πίεση που έχουν δεχθεί αυτοί οι άνθρωποι: άλλοι από την καθημερινότητά τους κι άλλοι από το περιβάλλον τους να είναι «καθώς πρέπει» και να συντηρούν την ψευδαίσθηση της οικονομικής επιφάνειας του φελλού. Άντρες πάμπλουτοι που δεν θέλουν να θυμούνται με ποιόν τρόπο απέκτησαν τα τελευταία τους χιλιάρικα και για αυτό το λόγο, ίσως, κάνουν τα πάντα να τα απομακρύνουν από πάνω τους. Πέφτουν με τα μούτρα σε απολαύσεις που κρύβουν μέσα τους μικρά παιδιά που κάποτε δεν έφταναν το βάζο του γλυκού. Γυναίκες που γλείφουν τα πάντα για ένα ψαροκόκκαλο ή για να γίνουν αποδεκτές σε in παρέες που κανένας από τους γύρω τους δεν θα νοιαζόταν αν ποτέ κάτι σοβαρό θα τις απασχολούσε.

 

«Επιχειρηματίας απέλυσε 11.000 υπαλλήλους, λόγω πτώχευσης της εταιρείας του και ξοδεύει τα χρήματά του τη νύχτα στη Μύκονο…». Κλείνω την τηλεόραση.

 

Όχι, όχι δεν κρίνω τις εφήμερες απολαύσεις. Όλοι τις έχουμε ανάγκη. Απλώς πιστεύω πως το εφήμερο, για μερικούς ανθρώπους, δεν είναι συνώνυμο του προσωρινού, αλλά του μόνιμου.

 

Κι εμείς όμως όταν αρπάξουμε λίγα λεφτά πάνω μας, θα βάλουμε τα αποδεκτά όμορφα ρουχαλάκια, θα βαφτούμε θα συνιαριστούμε, μοντέλα και κλαρινογαμπροί, για να «δείξουμε» πως μπορούμε.

 

Εγώ όμως γελώ με όλα αυτά τα zobbies που κινούνται ξεφτυλίζοντας την ανθρώπινη ύπαρξη.

 

Φιλοσοφία, 3ο έτος Φιλοσοφικής. Ε, Όχι.

 

Υπάρχει μεγάλη μερίδα Ελλήνων, που δεν είναι έτσι. Ελπίζω να μην σας ενοχλεί η χρήση του κεφαλαίου Ε στην λέξη και μην κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ωε εθνικιστής.

 

Είναι πολλοί οι διαφορετικοί Έλληνες, απλώς δεν «διαφημίζονται» τόσο όσο η άλλη κατηγορία. Είναι άτομα που ναι, θέλουν να είναι ποιοτικοί και θέλουν να μπορούν να επισκεφτούν τα νησιά μας. Ψάχνουν και ξέρουν τι σημαίνει τρίποδο γαλάζιο τραπεζάκι, άβολα βαλμένο σε ένα ασβεστωμένο πλακόστρωτο. Ξέρουν πως υπάρχουν αρχαία στο νησί (σε κάθε νησί υπάρχουν, πιστέψτε με) και θα πάνε να ρίξουν μια ματιά. Ναι θέλουν μια ματιά να ρίξουν σε ένα ενετικό κάστρο ή ερείπια οχύρωσης και να νιώσουν περήφανοι για αυτή τη συνέχεια της «χρήσης» της ελληνικής γης ανά τους αιώνες…. Νοιώθουν την αύρα του Αιγαίου,  την αλμύρα, την νησιωτική μελωδία, φοράνε μάσκα και βουτάνε στο βυθό  και ψάχνουν για κρεμασμένα χταποδάκια.

 

Είμαστε υπεύθυνοι για τον πολιτισμό που εξάγουμε….

 

Δεν εννοώ να είμαστε γραφικοί, με τα Ζορμπά παντού και τα ελληνικά καμάκια, γιατί κι αυτό ήταν μια άλλη κατάντια (κατά την γνώμη μου) του ελληνικού τουρισμού. Αλλά πιστεύω πως μπορούμε να προβάλλουμε την ελληνική παράδοση, την λαλιά, τη μουσική και τη γεύση, με έναν αξιοπρεπή τρόπο…

 

Όλα τα νησιά μας μαρτυρούν παρουσία από το 3.000 π.χ.  και παρουσιάζουν απίστευτη πολυμορφία στην τέχνη, την μουσική, την λαογραφία. Με το να σιγούν όλα αυτά και να μαζοποιείται η εικόνα των νησιών, ως υπερπολυτελείς «συνοικίες» με καμία διαφορά μεταξύ τους, προσφέροντας μόνο δια-σκέδαση και όχι ψυχ-αγωγία.

 

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να «επιλέγουμε» τους τουρίστες μας. Μπορούμε όμως να τους αλλάζουμε λίγο ;

 

Πάντως, ούτε περήφανη είμαι για αυτούς ούτε για μένα.

 

Όσο για τα νησιά, περισσότερο ως τυχαίες βραχονησίδες με «ανάπτυξη» τα βλέπω, παρά ως μια ελληνική γραφική γωνιά.

 

Ξημερώνει… ας πάω γραφείο.

 

Leave a comment

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.