Χθες βράδυ στην Ουάσιγκτον

Όπως δεν κουράζομαι να σας κουράζω επαναλαμβάνοντας πως όλες οι ζουμερές εξελίξεις στην Ουάσιγκτον σκάνε Παρασκευές βράδυ, τότε που εσείς τα πίνετε στα μπαρ, κάμποσες τέτοιες ιστορίες έσκασαν χθες βράδυ σχετιζόμενες με τον Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ.

 

Επιγραμματικά λοιπόν—και με σχετικά λινκς—επιλέγω τα ακόλουθα:

 

Πρώτη ιστορία: η Ρέιτσελ Μπραντ, η τρίτη στην ιεραρχία του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, αποχωρεί απ’ τη θέση της λιγότερο από ’να έτος έπειτα απ’ τον διορισμό της (διαβάστε εδώ). Εννιά μήνες μόλις στο αξίωμά της, η Μπραντ δήλωσε την πρόθεσή της ν’ αποχωρήσει εν μέσω θυελλώδους νέας επίθεσης του Τραμπ εναντίον του ιδίου του του υπουργείου. Η ρητορική επίθεση του Τραμπ έρχεται πάλι με αφορμή την πορεία της έρευνας που διεξάγει ο Ειδικός Ανακριτής Ρόμπερτ Μύλλερ για τη ρωσική ανάμιξη στις εκλογές του 2016 και την πιθανή παρεμπόδιση Δικαιοσύνης από τον Τραμπ, έρευνα που ο τελευταίος αδυνατεί να πιστέψει πώς γίνεται ακόμα να εξακολουθεί και δεν έχει παυθεί βιαίως έπειτα απ’ την αυτοεξαίρεση του Υπουργού Τζεφ Σέσσιονς απ’ την εποπτεία της έρευνας, ο οποίος έτσι δεν μπορεί ν’ απολύσει τον Μύλλερ. Υπεύθυνος να το πράξει αυτό θα ήταν ο βοηθός Γενικός Εισαγγελέας, υφυπουργός Δικαιοσύνης δηλαδή με δική μας ορολογία, Ροντ Ρόζενστην, που όμως κι αυτός ακούγεται πως βρίσκεται κοντά σε απόλυση (διαβάστε εδώ). Κάτι τέτοιο θα καθιστούσε την Μπραντ νέα βοηθό Γενική Εισαγγελέα από αναπληρώτρια ώς τώρα, και στα χέρια της θα έπεφτε η καυτή πατάτα της απόλυσης του Μύλλερ.

 

Τα σενάρια της βίαιης παύσης της πολύκροτης έρευνας με μια «σφαγή» διαδοχικών απολύσεων κατά την κλίμακα της ιεραρχίας του υπουργείου—που θα θύμιζε την αντίστοιχη υπό τον Νίξον ένα Σαββατόβραδο του ’73 (διαβάστε εδώ)—ώσπου να βρεθεί εκείνος ο πρόθυμος που θα δεχόταν ν’ απολύσει τον Μύλλερ κυκλοφορούν αναζωπυρωμένα εσχάτως (διαβάστε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, κι εδώ, ενδεικτικά πάντοτε) έπειτα απ’ την πρόσφατη αποκάλυψη πως ήδη τον περασμένο Ιούνιο ο Τραμπ είχε δώσει εντολή ν’ απολυθεί ο ειδικός ανακριτής, εντολή που πήρε πίσω έπειτα από απειλή παραίτησης του Ντον ΜακΓκαν, του νομικού συμβούλου του Λευκού Οίκου (διαβάστε ενδεικτικά εδώ, εδώ, εδώ, κι εδώ).

 

Η αποχώρηση της Μπραντ για να προσληφθεί στον ιδιωτικό τομέα απ’ την Γουόλμαρτ ακούγεται σαν εγκατάλειψη ενός πλοίου που βυθίζεται, αλλά μάλλον δεν πρόκειται απλώς για επιλογή καριέρας. Εκτιμώ πως εντασσόμενη στην ασυνήθιστα μακρά πλέον λίστα των προσώπων που ’χουν εγκαταλείψει την κυβέρνηση Τραμπ ήδη εντός των δώδεκα πρώτων μηνών, με διαφορετικά κίνητρα κι αφορμές ο καθένας βέβαια, η Μπραντ δεν αποζητεί υψηλότερες απολαβές μονάχα, όσο συνάμα μ’ αυτό επιθυμεί ν’ αποφύγει την σύνδεση του ονόματός της με μια τέτοια σφαγή.

 

Η δεύτερη ιστορία—καμία έκπληξη εδώ, οφείλω να πω, γνωρίζοντας πέντε στοιχειώδη πράγματα για τον Τζον Κέλλυ (διαβάστε ενδεικτικά εδώ)—είναι πως ο δεύτερος κατά σειρά Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, Αντιστράτηγος ε.α. κι ώς πρόσφατα αυτοφημιζόμενος ως σοβαρός ενήλικος που δήθεν θα συγκρατούσε τον ευμετάβολο και ανώριμο Τραμπ (διαβάστε ενδεικτικά εδώ κι εδώ) προσφέρθηκε να παραιτηθεί με αφορμή το έλασσον σκάνδαλο συζυγικής κακοποίησης που ξέσπασε προσφάτως γύρω απ’ τον Ρομπ Πόρτερ (διαβάστε ενδεικτικά εδώ κι εδώ), κι εννοώ έλασσον μονάχα σε σύγκριση μ’ όσ’ άλλα βαρύγδουπα συμβαίνουν στην Ουάσιγκτον και για τα οποία δεν ίδρωσε τ’ αυτί του τάχα πιστού και φιλότιμου στρατιώτη Κέλλυ, λ.χ. η παράδοση της χώρας στα χέρια των Ρώσων πρακτόρων κάθε λογής, κ.ο.κ. Ηρωική έξοδος, άραγε;

 

Είναι γνωστό πως εδώ και κάμποσο καιρό ο Κέλλυ βαδίζει πάνω σε λεπτότατο πάγο και πως ο ευεπίφορος κι ίσως φοβικός Τραμπ μελετά πιθανούς αντικαταστάτες του (διαβάστε εδώ). Εντός των ημερών δεν θα με εξέπληττε κάποια εξέλιξη σ’ αυτήν την ιστορία και θα αισθανόμουν κάποιαν ικανοποίηση να τον δω να φεύγει, μονάχα εάν δεν ανησυχούσα πως θα τον διαδεχθεί κάποιος πιο μακιαβελικός κι ανίκανος. Γενικά των σφάλμα των insiders είναι πως νομίζουν ότι θα μπορέσουν να χαλιναγωγήσουν ένα outsider λαϊκιστή, ναρκισσιστή, και με απολυταρχικές τάσεις.

 

Η τρίτη ιστορία που ήρθε στο φως της δημοσιότητας εντάσσεται κι αυτή στο ίδιο κλίμα ιστοριών αποχωρήσεων. Αφορά τον συντάκτη ομιλιών Ντέιβιντ Σόρενσεν (διαβάστε εδώ), κι αποκτά κάποια σημασία επειδή είναι η έκτη αποχώρηση αξιωματούχου του Λευκού Οίκου μέσα σε 48 ώρες, συνάμα με κάμποσους από το Υπουργείο Δικαιοσύνης (διαβάστε εδώ). Τέλεια μέρα για να μοιράζεις βιογραφικά στην Ουάσιγκτον, τι λέτε;

 

Τέταρτη υπόθεση, η κάπως παράξενη ιστορία πως η CIA και η NSA κατέβαλαν $100.000 σ’ έναν Ρώσο χάκερ για να επιστρέψει υποκλαπέντα διαβαθμισμένα δεδομένα, κι εκείνος τους παρέσχε (απροσδοκήτως;) δεδομένα που ενοχοποιούν τον Τραμπ (διαβάστε εδώ). Η συναλλαγή τελικά ναυάγησε (ή έτσι μας λένε, τί μας κρύβουν, κάμερα σε μένα!), αλλά μου μοιάζει για κείνες τις υποθέσεις που γεννούν εξελίξεις, δεν ξέρω, έχω αρχίσει να γουστάρω τη συνωμοσιολογική παράνοια της εποχής μας.

 

Τέλος, χωρίς να είν’ το τέλος, η πιο σημαντική ιστορία: ο Τραμπ μπλοκάρησε την δημοσίευση του υπομνήματος των Δημοκρατικών (διαβάστε εδώ κι εδώ) που θα ’ρχόταν ως αντίκρουση στην πρόσφατη δημοσίευση του αντίστοιχου των Ρεπουμπλικάνων της Επιτροπής Πληροφοριών της Βουλής των Αντιπροσώπων (αυτό το nothingburger κι epic fail του Ρεπουμπλικάνου προέδρου της, Ντέβιν Νούνες· διαβάστε το υπόμνημα Νούνες εδώ, κι ανάλυση ενδεικτικά εδώ, εδώ, εδώ, κι εδώ). Η κίνηση Τραμπ, που επέτρεψε την δημοσίευση του Ρεπουμπλικανικού υπομνήματος αλλά όχι εκείνου των Δημοκρατικών θυμίζει Νίξον, κι εγώ τρίβω τα χέρια μου.

 

Δεν θα βαρεθούμε, πάντως.

Leave a comment

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.